ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α'

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ' 

Στίχ. 1-5. Επειδή ο ίδιος ημποδίσθη, έστειλε τον Τιμόθεον.

Διό μηκέτι στέγοντες ευδοκήσαμεν καταλειφθήναι εν Αθήναις μόνοι, 
2 και επέμψαμεν Τιμόθεον, τον αδελφόν ημών και διάκονον του Θεού και συνεργόν ημών εν τω ευαγγελίω του Χριστού, εις το στηρίξαι υμάς και παρακαλέσαι υμάς περί της πίστεως υμών, 
3 το μηδένα σαίνεσθαι εν ταις θλίψεσι ταύταις. αυτοί γαρ οίδατε ότι εις τούτο κείμεθα 
4 και γαρ ότε προς υμάς ήμεν, προελέγομεν υμίν ότι μέλλομεν θλίβεσθαι, καθώς και εγένετο και οίδατε. 
5 διά τούτο καγώ μηκέτι στέγων έπεμψα εις το γνώναι την πίστιν υμών, μήπως επείρασεν υμάς ο πειράζων και εις κενόν γένηται ο κόπος ημών. 

Στίχ. 6-13. Αι καλαί ειδήσεις του Τιμοθέου παρηγόρησαν τον Απόστολον.

6 Άρτι δε ελθόντος Τιμοθέου προς ημάς αφ' υμών και ευαγγελισαμένου ημίν την πίστιν και την αγάπην υμών, και ότι έχετε μνείαν ημών αγαθήν πάντοτε, επιποθούντες ημάς ιδείν καθάπερ και ημείς υμάς, 
7 διά τούτο παρεκλήθημεν, αδελφοί, εφ' υμίν επί πάση τη θλίψει και ανάγκη ημών διά της υμών πίστεως 
8 ότι νυν ζώμεν, εάν υμείς στήκετε εν Κυρίω. 
9 τίνα γαρ ευχαριστίαν δυνάμεθα τω Θεώ ανταποδούναι περί υμών επί πάση τη χαρά ή χαίρομεν δι' υμάς έμπροσθεν του Θεού ημών, 
10 νυκτός και ημέρας υπερεκπερισσού δεόμενοι εις το ιδείν υμών το πρόσωπον και καταρτίσαι τα υστερήματα της πίστεως υμών; 
11 Αυτός δε ο Θεός και πατήρ ημών και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός κατευθύναι την οδόν ημών προς υμάς 
12 υμάς δε ο Κύριος πλεονάσαι και περισσεύσαι τη αγάπη εις αλλήλους και εις πάντας, καθάπερ και ημείς εις υμάς, 
13 εις το στηρίξαι υμών τας καρδίας αμέμπτους εν αγιωσύνη έμπροσθεν του Θεού και πατρός ημών εν τη παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού μετά πάντων των αγίων αυτού. 

ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α'

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β'

Στίχ. 1-112. Το έργον του Παύλου και των συνεργών του εν Θεσσαλονίκη.

Αυτοί γαρ οίδατε, αδελφοί, την είσοδον ημών την προς υμάς ότι ου κενή γέγονεν, 
2 αλλά προπαθόντες και υβρισθέντες, καθώς οίδατε, εν Φιλίπποις, επαρρησιασάμεθα εν τω Θεώ ημών λαλήσαι προς υμάς το ευαγγέλιον του Θεού εν πολλώ αγώνι. 
3 η γαρ παράκλησις ημών ουκ εκ πλάνης ουδέ εξ ακαθαρσίας, ούτε εν δόλω, 
4 αλλά καθώς δεδοκιμάσμεθα υπό του Θεού πιστευθήναι το ευαγγέλιον, ούτω λαλούμεν, ουχ ως ανθρώποις αρέσκοντες, αλλά τω Θεώ τω δοκιμάζοντι τας καρδίας ημών. 
5 ούτε γαρ ποτε εν λόγω κολακείας εγενήθημεν, καθώς οίδατε, ούτε εν προφάσει πλεονεξίας, Θεός μάρτυς, 
6 ούτε ζητούντες εξ ανθρώπων δόξαν, ούτε αφ' υμών ούτε από άλλων, δυνάμενοι εν βάρει είναι ως Χριστού απόστολοι, 
7 αλλ' εγενήθημεν ήπιοι εν μέσω υμών, ως αν τροφός θάλπη τα εαυτής τέκνα 
8 ούτως ομειρόμενοι υμών ευδοκούμεν μεταδούναι υμίν ου μόνον το ευαγγέλιον του Θεού, αλλά και τας εαυτών ψυχάς, διότι αγαπητοί ημίν γεγένησθε. 
9 μνημονεύετε γαρ, αδελφοί, τον κόπον ημών και τον μόχθον νυκτός γαρ και ημέρας εργαζόμενοι προς το μη επιβαρήσαι τινα υμών εκηρύξαμεν εις υμάς το ευαγγέλιον του Θεού. 
10 υμείς μάρτυρες και ο Θεός ως οσίως και δικαίως και αμέμπτως υμίν τοις πιστεύουσιν εγενήθημεν, 
11 καθάπερ οίδατε ως ένα έκαστον υμών ως πατήρ τέκνα εαυτού παρακαλούντες υμάς και παραμυθούμενοι 
12 και μαρτυρόμενοι εις το περιπατήσαι υμάς αξίως του Θεού του καλούντος υμάς εις την εαυτού βασιλείαν και δόξαν.

Στίχ. 13-16. Ο ζήλος των Θεσσαλονικέων. 

13 Διά τούτο και ημείς ευχαριστούμεν τω Θεώ αδιαλείπτως, ότι παραλαβόντε λόγον ακοής παρ' ημών του Θεού αδέξασθε ου λόγον ανθρώπων, αλλά καθώς εστιν αληθώς, λόγον Θεού, ος και ενεργείται εν υμίν τοις πιστεύουσιν. 
14 υμείς γαρ μιμηταί εγενήθητε, αδελφοί, των εκκλησιών του Θεού των ουσών εν τη Ιουδαία εν Χριστώ Ιησού, ότι τα αυτά επάθετε και υμείς υπό των ιδίων συμφυλετών καθώς και αυτοί υπό των Ιουδαίων, 
15 των και τον Κύριον αποκτεινάντων Ιησούν και τους ιδίους προφήτας, και ημάς εκδιωξάντων, και Θεώ μη αρεσκόντων, και πάσιν ανθρώποις εναντίων, 
16 κωλυόντων ημάς τοις έθνεσι λαλήσαι ίνα σωθώσιν, εις το αναπληρώσαι αυτών τας αμαρτίας πάντοτε. έφθασε δε επ' αυτούς η οργή εις τέλος.

Στίχ. 17-20. Σφοδρά επιθυμία του Παύλου να επανέλθη εις Θεσσαλονίκην. 

17 Ημείς δε, αδελφοί, απορφανισθέντες αφ' υμών προς καιρόν ώρας, προσώπω ου καρδία, περισσοτέρως εσπουδάσαμεν το πρόσωπον υμών ιδείν εν πολλή επιθυμία. 
18 διό ηθελήσαμεν ελθείν προς υμάς, εγώ μεν Παύλος και άπαξ και δις, και ενέκοψεν ημάς ο σατανάς. 
19 τις γαρ ημών ελπίς ή χαρά ή στέφανος καυχήσεως ή ουχί και υμείς έμπροσθεν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού εν τη αυτού παρουσία; 
20 υμείς γαρ εστε η δόξα ημών και χαρά.

ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α'

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α' 

Στίχ. 1-10. Ευχαριστεί τον Θεόν διά τους εν Θεσσαλονίκη Χριστιανούς. 

Παύλος και Σιλουανός και Τιμόθεος τη εκκλησία Θεσσαλονικέων εν Θεώ πατρί και Κυρίω Ιησού Χριστώ χάρις υμίν και ειρήνη από Θεού πατρός ημών και Κυρίου Ιησού Χριστού. 
2 Ευχαριστούμεν τω Θεώ πάντοτε περί πάντων υμών μνείαν υμών ποιούμενοι επί των προσευχών ημών, 
3 αδιαλείπτως μνημονεύοντες υμών του έργου της πίστεως και του κόπου της αγάπης και της υπομονής της ελπίδος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού έμπροσθεν του Θεού και πατρός ημών, 
4 ειδότες, αδελφοί ηγαπημένοι υπό Θεού, την εκλογήν υμών, 
5 ότι το ευαγγέλιον ημών ουκ εγενήθη εις υμάς εν λόγω μόνον, αλλά και εν δυνάμει και εν Πνεύματι Αγίω και εν πληροφορία πολλή, καθώς οίδατε οίοι εγενήθημεν εν υμίν δι' υμάς 
6 και υμείς μιμηταί ημών εγενήθητε και του Κυρίου δεξάμενοι τον λόγον εν θλίψει πολλή μετά χαράς Πνεύματος Αγίου, 
7 ώστε γενέσθαι υμάς τύπους πάσι τοις πιστεύουσιν εν τη Μακεδονία και εν τη Αχαΐα. 
8 αφ' υμών γαρ εξήχηται ο λόγος του Κυρίου ου μόνον εν τη Μακεδονία και εν τη Αχαΐα, αλλά και εν παντί τόπω η πίστις υμών η προς τον Θεόν εξελήλυθεν, ώστε μη χρείαν ημάς έχειν λαλείν τι 
9 αυτοί γαρ περί ημών απαγγέλλουσιν οποίαν είσοδον έσχομεν προς υμάς, και πως επεστρέψατε προς τον Θεόν από των ειδώλων δουλεύειν Θεώ ζώντι και αληθινώ, 
10 και αναμένειν τον υιόν αυτού εκ των ουρανών, ον ήγειρεν εκ των νεκρών, Ιησούν τον ρυόμενον ημάς από της οργής της ερχομένης. 

ΑΙ ΔΥΟ ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ

Την Θεσσαλονίκην ο Παύλος επεσκέφθη διά πρώτην φοράν περί το έτος 52 μ. Χ. κατά την δευτέραν αποστολικήν οδοιπορίαν του, όταν συνοδευόμενος από τον Σίλαν και τον Τιμόθεον είχεν αναχωρήσει από τους  Φιλίππους μετά τας κακοπαθείας και την εκεί φυλάκισιν. Κατά τας εκ των Πράξεων πληροφορίας (κεφ. ιζ' 1-10 ), ο θείος Απόστολος ελθών εις Θεσσαλονίκην απηυθύνθη πρώτον εις τους Ιουδαίους, προς τους οποίους επί τρία κατά συνέχειαν Σάββατα ωμίλησεν επί τη βάσει των προφητειών της Αγίας Γραφής καταγγέλλων εις αυτούς τον Κύριον. Ιδρύθη ούτω η Εκκλησία της Θεσσαλονίκης, η οποία περιέλαβεν ολίγους μεν Ιουδαίους, πλήθος όμως πολύ εκ των προσηλύτων και εκ των εθνικών και εκ των γυναικών της ανωτέρας πιθανώτατα τάξεως. Τούτο διήγειρε τον φανατισμόν των απιστησάντων Ιουδαίων, οίτινες υπεκίνησαν κατά του Παύλου διωγμόν, όστις εντός ολίγου επεξετάθη και κατά πάντων των εν Θεσσαλονίκη Χριστιανών. Αναγκασθείς ένεκα του διωγμού τούτου να φύγη ο θείος Απόστολος ου μόνον εκ Θεσσαλονίκης αλλά και εκ Βεροίας, όταν ήλθεν εις Αθήνας, απέστειλεν εκείθεν τον Τιμόθεον εις Θεσσαλονίκην, όπως ενισχύση τους διωκομένους εν αυτή Χριστιανούς. Αι ειδήσεις δε, τας οποίας μετέδωκεν ο Τιμόθεος περί των Θεσσαλονικέων εις τον Παύλον, ευρισκόμενον ήδη εν Κορίνθω, έδωαν εις αυτόν αφορμήν να γράψη περί τα τέλη του 52 μ. Χ. την πρώτην προς αυτούς επιστολήν και να εκφράση μεν την χαράν του διά την σταθερότητά των εν μέσω των διωγμών και των πειρασμών, να επιστήση δε την προσοχήν των εις μερικά ολέθρια υπολείμματα από τας προτέρας ειδωλολατρικάς των συνηθείας και κακίας, αλλά και να πληροφορήση αυτούς περί της κατά την δευτέραν παρουσίαν του Κυρίου αναστάσεως των νεκρών. Και την σευτέραν επιστολήν του προς τους Θεσσαλονικείς έγραψεν ο Απόστολος εκ Κορίνθου, ολίγας μήνας μετά την πρώτην, λαβών αφορμήν είτε εξ επιστολής, την οποίαν του έστειλαν ούτοι μετά την λήψιν της πρώτης επιστολής, είτε εκ πληροφοριών, τας οποίας εν τω μεταξύ έλαβεν ο Απόστολος περί της εν Θεσσαλονίκη καταστάσεως.

Εφύμνιον

Σύντομο τροπάριο δοξολογικού και ευχαριστιακού περιεχομένου, που ψάλλεται στο τέλος των ψαλμικών στίχων. Αρχικά το εφύμνιο το έψαλλαν όλοι οι πιστοί. Περισσότερο γνωστά εφύμνια είναι το << Ταις πρεσβείαις της Θεοτόκου...>> και το << Σώσον ημάς Υιέ Θεού...>> που ψάλλονται σε κάθε θεία Λειτουργία.