Ονομάζεται έτσι η μεταφορά των Τιμίων δώρων από την Αγία Πρόθεση στην Αγία Τράπεζα γιά την αναίμακτη θυσία. Η Είσοδος γίνεται με κατάνυξη και με κάθε μεγαλοπρέπεια και συμβολίζει την πορεία του Ιησού προς το Σταυρό, όπου και θυσιάζεται << υπέρ της του κόσμου ζωής και σωτηρίας >>. Η Μεγάλη Είσοδος πραγματοποιείται μετά τον Χερουβικό ύμνο και πριν την απαγγελία των Πληρωτικών. Η Μεγάλη Είσοδος είναι από τις πιό επίσημες και ιερές στιγμές της θείας Λειτουργίας. Ο ιερεύς << σεμνώς ως έξεστι και κοσμίως >> μεταφέρει τα τίμια δώρα από την Αγία Πρόθεση στην Αγία Τράπεζα, γιατί η Είσοδος αυτή συμβολίζει την τελευταία φανέρωση του Χριστού στο λαό όταν πήγαινε από τη Βηθανία στα Ιεροσόλυμα γιά το << εκούσιον πάθος >>. << Την από Βηθανίας προς Ιερουσαλήμ δηλοί του Κυρίου εισέλευσιν >>όπως ερμηνεύει ένας βυζαντινός συγγραφέας τη Μεγάλη Είσοδο. Η << Μεγάλη Είσοδος >> λέγεται στη γλώσσα του λαού << Άγια >> και με τον χαρακτηρισμό αυτό την ξεχωρίζει από τη << Μικρά Είσοδο >>.
Κυριακή 5 Ιανουαρίου 2014
Σάββατο 4 Ιανουαρίου 2014
Υπακοή
Συνοπτικό τροπάριο που το περιεχόμενό του είναι εγκωμιαστικό, δοξολογικό και περιγραφικό. Ψαλλόταν στην αρχή ολόκληρο από τον χορό των ιεροψαλτών και στη συνέχεια ο διάκονος ή ο αναγνώστης απήγγελε ψαλμικούς στίχους και ο λαός ή ο χορός έψαλλε το ακροτελεύτιο του τροπαρίου. Στο τέλος των ψαλμικών στίχων ο χορός επανελάμβανε ολόκληρο το τροπάριο. Με τον τρόπο αυτό ψάλλουμε σήμερα τα τροπάρια << Λαθών ετέχθης υπό το σπήλαιον... >> και <<Επεφάνης εν τω κόσμω... >> στους Εσπερινούς των Χριστουγέννων και των Θεοφανείων. Την Υπακοή σ'ημερα την απαγγέλλουμε στον Όρθρο της Κυριακής και στις Δεσποτικές και Θεομητορικές γιορτές. Την Κυριακή διαβάζεται πριν τους Αναβαθμούς, ενώ στις Δεσποτικές και Θεομητορικές γιορτές πριν από τα Καθίσματα της Γ' ωδής. Επίσης απαγγέλλεται στο Μικρό Απόσειπνο του Σαββάτου.
Πέμπτη 2 Ιανουαρίου 2014
Εγκώμια
Ωραιότατοι, εκκλησιαστικοί ύμνοι, που ψάλλονται σε τρεις στάσεις κατά τη διάρκεια του Όρθρου του Μεγάλου Σαββάτου ( Επιτάφιοι ύμνοι, Επιτάφιοι θρήνοι ). Όμοια Εγκώμια ψάλλονται στην Κοίμηση της Θεοτόκου και στις μνήμες αγίων, κατ' απομίμηση των Εγκωμίων της ταφής του Ιησού Χριστού. Προ των τροπαρίων των Εγκωμίων του Ιησού Χριστού στον Όρθρο του Μεγάλου Σαββάτου προτάσσονται οι στίχοι του Αμώμου, δηλ. του 118ου ψαλμού.
Τετάρτη 1 Ιανουαρίου 2014
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α'
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ'
Στίχ. 1-5. Επειδή ο ίδιος ημποδίσθη, έστειλε τον Τιμόθεον.
Διό μηκέτι στέγοντες ευδοκήσαμεν καταλειφθήναι εν Αθήναις μόνοι,
2 και επέμψαμεν Τιμόθεον, τον αδελφόν ημών και διάκονον του Θεού και συνεργόν ημών εν τω ευαγγελίω του Χριστού, εις το στηρίξαι υμάς και παρακαλέσαι υμάς περί της πίστεως υμών,
3 το μηδένα σαίνεσθαι εν ταις θλίψεσι ταύταις. αυτοί γαρ οίδατε ότι εις τούτο κείμεθα
4 και γαρ ότε προς υμάς ήμεν, προελέγομεν υμίν ότι μέλλομεν θλίβεσθαι, καθώς και εγένετο και οίδατε.
5 διά τούτο καγώ μηκέτι στέγων έπεμψα εις το γνώναι την πίστιν υμών, μήπως επείρασεν υμάς ο πειράζων και εις κενόν γένηται ο κόπος ημών.
Στίχ. 6-13. Αι καλαί ειδήσεις του Τιμοθέου παρηγόρησαν τον Απόστολον.
6 Άρτι δε ελθόντος Τιμοθέου προς ημάς αφ' υμών και ευαγγελισαμένου ημίν την πίστιν και την αγάπην υμών, και ότι έχετε μνείαν ημών αγαθήν πάντοτε, επιποθούντες ημάς ιδείν καθάπερ και ημείς υμάς,
7 διά τούτο παρεκλήθημεν, αδελφοί, εφ' υμίν επί πάση τη θλίψει και ανάγκη ημών διά της υμών πίστεως
8 ότι νυν ζώμεν, εάν υμείς στήκετε εν Κυρίω.
9 τίνα γαρ ευχαριστίαν δυνάμεθα τω Θεώ ανταποδούναι περί υμών επί πάση τη χαρά ή χαίρομεν δι' υμάς έμπροσθεν του Θεού ημών,
10 νυκτός και ημέρας υπερεκπερισσού δεόμενοι εις το ιδείν υμών το πρόσωπον και καταρτίσαι τα υστερήματα της πίστεως υμών;
11 Αυτός δε ο Θεός και πατήρ ημών και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός κατευθύναι την οδόν ημών προς υμάς
12 υμάς δε ο Κύριος πλεονάσαι και περισσεύσαι τη αγάπη εις αλλήλους και εις πάντας, καθάπερ και ημείς εις υμάς,
13 εις το στηρίξαι υμών τας καρδίας αμέμπτους εν αγιωσύνη έμπροσθεν του Θεού και πατρός ημών εν τη παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού μετά πάντων των αγίων αυτού.
Στίχ. 1-5. Επειδή ο ίδιος ημποδίσθη, έστειλε τον Τιμόθεον.
Διό μηκέτι στέγοντες ευδοκήσαμεν καταλειφθήναι εν Αθήναις μόνοι,
2 και επέμψαμεν Τιμόθεον, τον αδελφόν ημών και διάκονον του Θεού και συνεργόν ημών εν τω ευαγγελίω του Χριστού, εις το στηρίξαι υμάς και παρακαλέσαι υμάς περί της πίστεως υμών,
3 το μηδένα σαίνεσθαι εν ταις θλίψεσι ταύταις. αυτοί γαρ οίδατε ότι εις τούτο κείμεθα
4 και γαρ ότε προς υμάς ήμεν, προελέγομεν υμίν ότι μέλλομεν θλίβεσθαι, καθώς και εγένετο και οίδατε.
5 διά τούτο καγώ μηκέτι στέγων έπεμψα εις το γνώναι την πίστιν υμών, μήπως επείρασεν υμάς ο πειράζων και εις κενόν γένηται ο κόπος ημών.
Στίχ. 6-13. Αι καλαί ειδήσεις του Τιμοθέου παρηγόρησαν τον Απόστολον.
6 Άρτι δε ελθόντος Τιμοθέου προς ημάς αφ' υμών και ευαγγελισαμένου ημίν την πίστιν και την αγάπην υμών, και ότι έχετε μνείαν ημών αγαθήν πάντοτε, επιποθούντες ημάς ιδείν καθάπερ και ημείς υμάς,
7 διά τούτο παρεκλήθημεν, αδελφοί, εφ' υμίν επί πάση τη θλίψει και ανάγκη ημών διά της υμών πίστεως
8 ότι νυν ζώμεν, εάν υμείς στήκετε εν Κυρίω.
9 τίνα γαρ ευχαριστίαν δυνάμεθα τω Θεώ ανταποδούναι περί υμών επί πάση τη χαρά ή χαίρομεν δι' υμάς έμπροσθεν του Θεού ημών,
10 νυκτός και ημέρας υπερεκπερισσού δεόμενοι εις το ιδείν υμών το πρόσωπον και καταρτίσαι τα υστερήματα της πίστεως υμών;
11 Αυτός δε ο Θεός και πατήρ ημών και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός κατευθύναι την οδόν ημών προς υμάς
12 υμάς δε ο Κύριος πλεονάσαι και περισσεύσαι τη αγάπη εις αλλήλους και εις πάντας, καθάπερ και ημείς εις υμάς,
13 εις το στηρίξαι υμών τας καρδίας αμέμπτους εν αγιωσύνη έμπροσθεν του Θεού και πατρός ημών εν τη παρουσία του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού μετά πάντων των αγίων αυτού.
Σάββατο 28 Δεκεμβρίου 2013
ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Α'
ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β'
Στίχ. 1-112. Το έργον του Παύλου και των συνεργών του εν Θεσσαλονίκη.
Αυτοί γαρ οίδατε, αδελφοί, την είσοδον ημών την προς υμάς ότι ου κενή γέγονεν,
2 αλλά προπαθόντες και υβρισθέντες, καθώς οίδατε, εν Φιλίπποις, επαρρησιασάμεθα εν τω Θεώ ημών λαλήσαι προς υμάς το ευαγγέλιον του Θεού εν πολλώ αγώνι.
3 η γαρ παράκλησις ημών ουκ εκ πλάνης ουδέ εξ ακαθαρσίας, ούτε εν δόλω,
4 αλλά καθώς δεδοκιμάσμεθα υπό του Θεού πιστευθήναι το ευαγγέλιον, ούτω λαλούμεν, ουχ ως ανθρώποις αρέσκοντες, αλλά τω Θεώ τω δοκιμάζοντι τας καρδίας ημών.
5 ούτε γαρ ποτε εν λόγω κολακείας εγενήθημεν, καθώς οίδατε, ούτε εν προφάσει πλεονεξίας, Θεός μάρτυς,
6 ούτε ζητούντες εξ ανθρώπων δόξαν, ούτε αφ' υμών ούτε από άλλων, δυνάμενοι εν βάρει είναι ως Χριστού απόστολοι,
7 αλλ' εγενήθημεν ήπιοι εν μέσω υμών, ως αν τροφός θάλπη τα εαυτής τέκνα
8 ούτως ομειρόμενοι υμών ευδοκούμεν μεταδούναι υμίν ου μόνον το ευαγγέλιον του Θεού, αλλά και τας εαυτών ψυχάς, διότι αγαπητοί ημίν γεγένησθε.
9 μνημονεύετε γαρ, αδελφοί, τον κόπον ημών και τον μόχθον νυκτός γαρ και ημέρας εργαζόμενοι προς το μη επιβαρήσαι τινα υμών εκηρύξαμεν εις υμάς το ευαγγέλιον του Θεού.
10 υμείς μάρτυρες και ο Θεός ως οσίως και δικαίως και αμέμπτως υμίν τοις πιστεύουσιν εγενήθημεν,
11 καθάπερ οίδατε ως ένα έκαστον υμών ως πατήρ τέκνα εαυτού παρακαλούντες υμάς και παραμυθούμενοι
12 και μαρτυρόμενοι εις το περιπατήσαι υμάς αξίως του Θεού του καλούντος υμάς εις την εαυτού βασιλείαν και δόξαν.
Στίχ. 13-16. Ο ζήλος των Θεσσαλονικέων.
13 Διά τούτο και ημείς ευχαριστούμεν τω Θεώ αδιαλείπτως, ότι παραλαβόντε λόγον ακοής παρ' ημών του Θεού αδέξασθε ου λόγον ανθρώπων, αλλά καθώς εστιν αληθώς, λόγον Θεού, ος και ενεργείται εν υμίν τοις πιστεύουσιν.
14 υμείς γαρ μιμηταί εγενήθητε, αδελφοί, των εκκλησιών του Θεού των ουσών εν τη Ιουδαία εν Χριστώ Ιησού, ότι τα αυτά επάθετε και υμείς υπό των ιδίων συμφυλετών καθώς και αυτοί υπό των Ιουδαίων,
15 των και τον Κύριον αποκτεινάντων Ιησούν και τους ιδίους προφήτας, και ημάς εκδιωξάντων, και Θεώ μη αρεσκόντων, και πάσιν ανθρώποις εναντίων,
16 κωλυόντων ημάς τοις έθνεσι λαλήσαι ίνα σωθώσιν, εις το αναπληρώσαι αυτών τας αμαρτίας πάντοτε. έφθασε δε επ' αυτούς η οργή εις τέλος.
Στίχ. 17-20. Σφοδρά επιθυμία του Παύλου να επανέλθη εις Θεσσαλονίκην.
17 Ημείς δε, αδελφοί, απορφανισθέντες αφ' υμών προς καιρόν ώρας, προσώπω ου καρδία, περισσοτέρως εσπουδάσαμεν το πρόσωπον υμών ιδείν εν πολλή επιθυμία.
18 διό ηθελήσαμεν ελθείν προς υμάς, εγώ μεν Παύλος και άπαξ και δις, και ενέκοψεν ημάς ο σατανάς.
19 τις γαρ ημών ελπίς ή χαρά ή στέφανος καυχήσεως ή ουχί και υμείς έμπροσθεν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού εν τη αυτού παρουσία;
20 υμείς γαρ εστε η δόξα ημών και χαρά.
Στίχ. 1-112. Το έργον του Παύλου και των συνεργών του εν Θεσσαλονίκη.
Αυτοί γαρ οίδατε, αδελφοί, την είσοδον ημών την προς υμάς ότι ου κενή γέγονεν,
2 αλλά προπαθόντες και υβρισθέντες, καθώς οίδατε, εν Φιλίπποις, επαρρησιασάμεθα εν τω Θεώ ημών λαλήσαι προς υμάς το ευαγγέλιον του Θεού εν πολλώ αγώνι.
3 η γαρ παράκλησις ημών ουκ εκ πλάνης ουδέ εξ ακαθαρσίας, ούτε εν δόλω,
4 αλλά καθώς δεδοκιμάσμεθα υπό του Θεού πιστευθήναι το ευαγγέλιον, ούτω λαλούμεν, ουχ ως ανθρώποις αρέσκοντες, αλλά τω Θεώ τω δοκιμάζοντι τας καρδίας ημών.
5 ούτε γαρ ποτε εν λόγω κολακείας εγενήθημεν, καθώς οίδατε, ούτε εν προφάσει πλεονεξίας, Θεός μάρτυς,
6 ούτε ζητούντες εξ ανθρώπων δόξαν, ούτε αφ' υμών ούτε από άλλων, δυνάμενοι εν βάρει είναι ως Χριστού απόστολοι,
7 αλλ' εγενήθημεν ήπιοι εν μέσω υμών, ως αν τροφός θάλπη τα εαυτής τέκνα
8 ούτως ομειρόμενοι υμών ευδοκούμεν μεταδούναι υμίν ου μόνον το ευαγγέλιον του Θεού, αλλά και τας εαυτών ψυχάς, διότι αγαπητοί ημίν γεγένησθε.
9 μνημονεύετε γαρ, αδελφοί, τον κόπον ημών και τον μόχθον νυκτός γαρ και ημέρας εργαζόμενοι προς το μη επιβαρήσαι τινα υμών εκηρύξαμεν εις υμάς το ευαγγέλιον του Θεού.
10 υμείς μάρτυρες και ο Θεός ως οσίως και δικαίως και αμέμπτως υμίν τοις πιστεύουσιν εγενήθημεν,
11 καθάπερ οίδατε ως ένα έκαστον υμών ως πατήρ τέκνα εαυτού παρακαλούντες υμάς και παραμυθούμενοι
12 και μαρτυρόμενοι εις το περιπατήσαι υμάς αξίως του Θεού του καλούντος υμάς εις την εαυτού βασιλείαν και δόξαν.
Στίχ. 13-16. Ο ζήλος των Θεσσαλονικέων.
13 Διά τούτο και ημείς ευχαριστούμεν τω Θεώ αδιαλείπτως, ότι παραλαβόντε λόγον ακοής παρ' ημών του Θεού αδέξασθε ου λόγον ανθρώπων, αλλά καθώς εστιν αληθώς, λόγον Θεού, ος και ενεργείται εν υμίν τοις πιστεύουσιν.
14 υμείς γαρ μιμηταί εγενήθητε, αδελφοί, των εκκλησιών του Θεού των ουσών εν τη Ιουδαία εν Χριστώ Ιησού, ότι τα αυτά επάθετε και υμείς υπό των ιδίων συμφυλετών καθώς και αυτοί υπό των Ιουδαίων,
15 των και τον Κύριον αποκτεινάντων Ιησούν και τους ιδίους προφήτας, και ημάς εκδιωξάντων, και Θεώ μη αρεσκόντων, και πάσιν ανθρώποις εναντίων,
16 κωλυόντων ημάς τοις έθνεσι λαλήσαι ίνα σωθώσιν, εις το αναπληρώσαι αυτών τας αμαρτίας πάντοτε. έφθασε δε επ' αυτούς η οργή εις τέλος.
Στίχ. 17-20. Σφοδρά επιθυμία του Παύλου να επανέλθη εις Θεσσαλονίκην.
17 Ημείς δε, αδελφοί, απορφανισθέντες αφ' υμών προς καιρόν ώρας, προσώπω ου καρδία, περισσοτέρως εσπουδάσαμεν το πρόσωπον υμών ιδείν εν πολλή επιθυμία.
18 διό ηθελήσαμεν ελθείν προς υμάς, εγώ μεν Παύλος και άπαξ και δις, και ενέκοψεν ημάς ο σατανάς.
19 τις γαρ ημών ελπίς ή χαρά ή στέφανος καυχήσεως ή ουχί και υμείς έμπροσθεν του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού εν τη αυτού παρουσία;
20 υμείς γαρ εστε η δόξα ημών και χαρά.
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)