Προοιμιακός

Ονομάζεται ο 103ος ψαλμός, που απαγγέλλεται μεγαλόφωνα στην αρχή του Εσπερινού. Ονομάστηκε << Προιμιακός >> γιατί αποτελεί την εισαγωγή, το προοίμιο, στην ακολουθία του Εσπερινού. Την Διακαινήσιμο εβδομάδα ο Προοιμιακός παραλείπεται, ενώ στους πανηγυρικούς Εσπερινούς και τις Ολονυκτίες διαβάζεται μέχρι του στίχου << Ανοίξοντός Σου την χείραν... >> οπότε και ψάλλεται. Είναι τα γνωστά Ανοιξαντάρια. Στις πανηγύρεις τον Προοιμιακό τον απαγγέλλει ο χοροστατών Επίσκοπος. 

Αναγνώστης

Εκκλησιαστικό αξίωμα που δίνεται στους κατώτερους κληρικούς και που έχει το διακόνημα να διαβάζει μεγαλόφωνα και καθαρά το ψαλτήρι και τις άλλες γραφικές περικοπές στο μοναστήρι ή την εκκλησία. Ο Αναγνώστης ως κατώτερος κληρικός χειροθετείται από τον επίσκοπο, ο οποίος του διαβάζει τη σχετική ευχή από το Μεγάλο Ευχολόγιο. Ηχειροθεσία γίνεται μετά τη Δοξολογία ή στο τέλος της Θείας Λειτουργίας, έξω από το άγιο Βήμα.

Μεγαλυνάρια

Ύμνοι εγκωμιαστικοί αφιερωμένοι στους αγίους της Εκκλησίας μας. Ψάλλονται την ώρα της Θείας Λειτουργίας μετά το << Εν πρώτοις μνήσθητι Κύριε... ) και στο τέλος της Μικράς και Μεγάλης Παρακλήσεως. Υπάρχει το Μικρό και το Μεγάλο Μεγαλυνάριο, που είναι ύμνοι αφιερωμένοι στην Υπεραγία Θεοτόκο. Το Μικρό ψάλλεται κατά τη διάρκεια της θείας Λειτουργίας του αγίου Ιωάννου του Χρυσοστόμου και είναι το γνωστό σε όλους << Άξιόν εστι... >>, που ψάλλεται μετά το << Εξαιρέτως... >>. Το Μεγάλο ψάλλεται στην θεία Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου και είναι το << Επί σοι χαίρει Κεχαριτωμένη Μαρία... >> το οποίο και αυτό ψάλλεται μετά το << Εξαιρέτως... >>. Μεγαλυνάρια ονομάζονται και οι στίχοι που προτάσσονται της Θ΄ωδής στις Δεσποτικές και Θεομητορικές εορτές. Η ωδή της Θεοτόκου ( Λουκ. Α΄46-55 )αρχίζει με τη φράση << Μεγαλύνει η ψυχή μου τον Κύριον >>.

ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β'

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β'

Στίχ. 1-12. Ο αντίχριστος και το τέλος του κόσμου.
Τι θα προηγηθή της δευτέρας παρουσίας. 

Ερωτώμεν δε υμάς, αδελφοί, υπέρ της παρουσίας του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού και ημών επισυναγωγής επ' αυτόν, 
2 εις το μη ταχέως σαλευθήναι υμάς από του νοός μήτε θροείσθαι μήτε διά πνεύματος μήτε διά λόγου μήτε δι' επιστολής ως δι' ημών, ως ότι ενέστηκεν η ημέρα του Χριστού. 
3 μη τις υμάς εξαπατήση κατά μηδένα τρόπον ότι εάν μη έλθη η αποστασία πρώτον και αποκαλυφθή ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο υιός της απωλείας, 
4 ο αντικείμενος και υπεραιρόμενος επί πάντα λεγόμενον Θεόν ή σέβασμα, ώστε αυτόν εις τον ναόν του Θεού ως Θεόν καθίσαι, αποδεικνύντα εαυτόν ότι εστί Θεός. 
5 Ου μνημονεύετε ότι έτι ων προς υμάς ταύτα έλεγον υμίν; 
6 και νυν το κατέχον οίδατε, εις το αποκαλυφθήναι αυτόν εν τω εαυτού καιρώ 
7 το γαρ μυστήριον ήδη ενεργείται της ανομίας, μόνον ο κατέχων άρτι έως εκ μέσου γένηται 
8 και τότε αποκαλυφθήσεται ο άνομος, ον ο Κύριος αναλώσει τω πνεύματι του στόματος αυτού και καταργήσει τη επιφανεία της παρουσίας αυτού 
9 ου εστιν η παρουσία κατ' ενέργειαν του σατανά εν πάση δυνάμει και σημείοις και τέρασι ψεύδους 
10 και εν πάση απάτη της αδικίας εν τοις απολλυμένοις, ανθ' ων την αγάπην της αληθείας ουκ εδέξαντο εις το σωθήναι αυτούς 
11 και διά τούτο πέμψει αυτοίς ο Θεός ενέργειαν πλάνης εις το πιστεύσαι αυτούς τω ψεύδει, 
12 ίνα κριθώσι πάντες οι μη πιστεύσαντες τη αληθεία, αλλ' ευδοκήσαντες εν τη αδικία. 

Στίχ. 13-17. Λόγοι ενισχύσεως και προτροπής. 

13 Ημείς δε οφείλομεν ευχαριστείν τω Θεώ πάντοτε περί υμών, αδελφοί ηγαπημένοι υπό Κυρίου, ότι είλετο υμάς ο Θεός απ' αρχής εις σωτηρίαν εν αγιασμώ Πνεύματος και πίστει αληθείας, 
14 εις ο εκάλεσεν υμάς διά του ευαγγελίου ημών εις περιποίησιν δόξης του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού. 
15 Άρα ουν, αδελφοί, στήκετε, και κρατείτε τας παραδόσεις ας αδιδάχθητε είτε διά λόγου είτε δι' επιστολής ημών. 
16 Αυτός δε ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός και ο Θεός και πατήρ ημών, ο αγαπήσας ημάς και δους παράκλησιν αιωνίαν και ελπίδα αγαθήν εν χάριτι, 
17 παρακαλέσαι υμών τας καρδίας και στηρίξαι υμάς εν παντί λόγω και έργω αγαθώ. 

ΠΡΟΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΕΙΣ Β'

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α'

Στίχ. 1-12. Ο Παύλος ευχαριστεί τον Θεόν διά τους Χριστιανούς 
της Θεσσαλονίκης και προσεύχεται δι' αυτούς. 

Παύλος και Σιλουανός και Τιμόθεος τη εκκλησία Θεσσαλονικέων εν Θεώ πατρί ημών και Κυρίω Ιησού Χριστώ 
2 χάρις υμίν και ειρήνη από Θεού πατρός ημών και Κυρίου Ιησού Χριστού. 
3 Ευχαριστείν οφείλομεν τω Θεώ πάντοτε περί υμών, αδελφοί, καθώς άξιόν εστιν, ότι υπεραυξάνει η πίστις υμών και πλεονάζει η αγάπη ενός εκάστου πάντων υμών εις αλλήλους, 
4 ώστε ημάς αυτούς εν υμίν καυχάσθαι εν ταις εκκλησίαις του Θεού υπέρ της υπομονής υμών και πίστεως εν πάσι τοις διωγμοίς υμών και ταις θλίψεσιν αίς ανέχεσθε, 
5 ένδειγμα της δικαίας κρίσεως του Θεού, εις το καταξιωθήναι υμάς της βασιλείας του Θεού, υπέρ ης και πάσχετε, 
6 είπερ δίκαιον παρά Θεώ ανταποδούναι τοις θλίβουσιν υμάς θλίψιν 
7 και υμίς τοις θλιβομένοις άνεσιν μεθ' ημών εν τη αποκαλύψει του Κυρίου Ιησού απ' ουρανού μετ' αγγέλων δυνάμεως αυτού 
8 εν πυρί φλογός, διδόντος εκδίκησιν τοις μη ειδόσι Θεόν και τοις μη υπακούουσι τω ευαγγελίω του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, 
9 οίτινες δίκην τίσουσιν όλεθρον αιώνιον από προσώπου του Κυρίου και από της δόξης της ισχύος αυτού, 
10 όταν έλθη ενδοξασθήναι εν τοις αγίοις αυτού και θαυμασθήναι εν πάσι τοις πιστεύσασιν, ότι επιστεύθη το μαρτύριον ημών εφ' υμάς, εν τη ημέρα εκείνη. 
11 εις ο και προσευχόμεθα πάντοτε περί υμών, ίνα υμάς αξιώση της κλήσεως ο Θεός ημών και πληρώση πάσαν ευδοκίαν αγαθωσύνης και έργον πίστεως εν δυνάμει, 
12 όπως ενδοξασθή το όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού εν υμίν, και υμείς εν αυτώ, κατά την χάριν του Θεού ημών και Κυρίου Ιησού Χριστού.