ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Δ΄

Στίχ. 1-13. Προσοχή μήπως χάσωμεν την αιώνιον ζωήν.

Φοβηθώμεν ουν μη ποτε, καταλειπομένης επαγγελίας εισελθείν εις την κατάπαυσιν αυτού, δοκή τις εξ υμών υστερηκέναι.

2 και γαρ εσμεν ευηγγελισμένοι, καθάπερ κακείνοι αλλ’ ουκ ωφέλησεν ο λόγος της ακοής εκείνους μη συγκεκραμένος τη πίστει τοις ακούσασιν.

3 εισερχόμεθα γαρ εις την κατάπαυσιν οι πιστεύσαντες, καθώς είρηκεν ως ώμοσα εν τη οργή μου, ει εισελεύσονται εις την κατάπαυσίν μου καίτοι των έργων από καταβολής κόσμου γενηθέντων.

4 είρηκε γαρ που περί της εβδόμης ούτω και κατέπαυσεν ο Θεός εν τη ημέρα τη εβδόμη από πάντων των έργων αυτού

5 και εν τούτω πάλιν ει εισελεύσονται εις την κατάπαυσίν μου.

6 επεί ουν απολείπεταί τινας εισελθείν εις αυτήν, και οι πρότερον ευαγγελισθέντες ουκ εισήλθον δι’ απείθειαν,

7 πάλιν τινά ορίζει ημέραν, σήμερον, εν Δαυΐδ λέγων,  μετά τοσούτον χρόνον, καθώς είρηται σήμερον εάν της φωνής αυτού ακούσητε, μη σκληρύνητε τας καρδίας υμών.

8 ει γαρ αυτούς Ιησούς κατέπαυσεν, ουκ αν περί άλλης ελάλει μετά ταύτα ημέρας

9 άρα απολείπεται σαββατισμός τω λαώ του Θεού.

10 ο γαρ εισελθών εις την κατάπαυσιν αυτού και αυτός κατέπαυσεν από των έργων αυτού, ώσπερ από των ιδίων ο Θεός.

11 Σπουδάσωμεν ουν εισελθείν εις εκείνην την κατάπαυσιν, ίνα μη εν τω αυτώ τις υποδείγματι πέση της απειθείας.

12 Ζων γαρ ο λόγος του Θεού και ενεργής και τομώτερος υπέρ πάσαν μάχαιραν δίστομον και διικνούμενος άχρι μερισμού ψυχής τε και πνεύματος, αρμών τε και μυελών, και κριτικός ενθυμήσεων και εννοιών καρδίας,

13 και ουκ έστι κτίσις αφανής ενώπιον αυτού, πάντα δε γυμνά και τετραχηλισμένα τοις οφθαλμοίς αυτού, προς ον ημίν ο λόγος.

Στίχ. 14-16. Ο Ιησούς είναι ο συμπαθής Μέγας Αρχιερεύς.

14 Έχοντες ουν αρχιερέα μέγαν διεληλυθότα τους ουρανούς, Ιησούν τον υιόν του Θεού, κρατώμεν της ομολογίας.

15 ου γαρ έχομεν αρχιερέα μη δυνάμενον συμπαθήσαι ταις ασθενείαις ημών, πεπειρασμένον δε κατά πάντα καθ’ ομοιότητα χωρίς αμαρτίας.

16 προσερχώμεθα ουν μετά παρρησίας τω θρόνω της χάριτος,  ίνα λάβωμεν έλεον και χάριν εύρωμεν εις εύκαιρον βοήθειαν. 

Τιμιωτέρα

Ύμνος που ψάλλεται στη διάρκεια του Όρθρου. Αποτελείται από τους στίχους της Θ΄ ωδής ( Λουκ. Α΄ 47-55 ) και το εφύμνιο << Την τιμιωτέραν των Χερουβείμ... >>. Επειδή το εφύμνιο αρχίζει με την φράση αυτή ονομάστηκε << Τιμιωτέρα >>. Ο ύμνος είναι αφιερωμένος στην Υπεραγία Θεοτόκο και ψάλλεται μετά την Θ΄ ωδή του Κανόνος τις καθημερινές ή μετά το << Σώσον ο Θεός τον λαόν Σου... >> τις Κυριακές τις μεγάλες γιορτές π. χ. Χριστούγεννα, Πάσχα, Εισόδια της Θεοτόκου κ.ά. αντί της << Τιμιωτέρας >> ψάλλεται η Θ΄ ωδή του Κανόνος της εορτής. 

ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Γ΄

Στίχ. 1-6. Ο Χριστός υπεροχώτερος του Μωϋσέως.

Όθεν, αδελφοί άγιοι, κλήσεως επουρανίου μέτοχοι, κατανοήσατε τον απόστολον και αρχιερέα της ομολογίας ημών Ιησούν Χριστόν,

2 πιστόν όντα τω ποιήσαντι αυτόν, ως και Μωϋσής εν όλω τω οίκω αυτού.

3 πλείονος γαρ δόξης ούτος παρά Μωϋσήν ηξίωται, καθ’ όσον πλείονα τιμήν έχει του οίκου ο κατασκευάσας αυτόν.

4 πας γαρ οίκος κατασκευάζεται υπό τινος, ο δε τα πάντα κατασκευάσας Θεός.

5 και Μωϋσής μεν πιστός εν όλω τω οίκω αυτού ως θεράπων, εις μαρτύριον των λαληθησομένων,

6 Χριστός δε ως υιός επί τον οίκον αυτού, ου οίκος εσμεν ημείς, εάνπερ την παρρησίαν και το καύχημα της ελπίδος μέχρι τέλους βεβαίαν κατάσχωμεν.

Στίχ. 7-19. Η απιστία των Ισραηλιτών.

7 Διό, καθώς λέγει το Πνεύμα το Άγιον σήμερον εάν της φωνής αυτού ακούσητε,

8 μη σκληρύνητε τας καρδίας υμών ως εν τω παραπικρασμώ, κατά την ημέραν του πειρασμού εν τη ερήμω,

9 ου επείρασάν με οι πατέρες υμών, εδοκίμασάν με, και είδον τα έργα μου τεσσαράκοντα έτη

10 διό προσώχθισα τη γενεά εκείνη και είπον αεί πλανώνται τη καρδία, αυτοί δε ουκ έγνωσαν τας οδούς μου

11 ως ώμοσα εν τη οργή μου, ει εισελεύσονται εις την κατάπαυσίν μου

12 βλέπετε, αδελφοί, μη ποτε έσται εν τινι υμών καρδία πονηρά απιστίας εν τω αποστήναι από Θεού ζώντος,

13 αλλά παρακαλείτε εαυτούς καθ’ εκάστην ημέραν άχρις ου το σήμερον καλείται, ίνα μη σκληρυνθή εξ υμών τις απάτη της αμαρτίας

14 μέτοχοι γαρ γεγόναμεν του Χριστού, εάνπερ την αρχήν της υποστάσεως μέχρι τέλους βεβαίαν κατάσχωμεν,

15 εν τω λέγεσθαι σήμερον εάν της φωνής αυτού ακούσητε, μη σκληρύνητε τας καρδίας υμών ως εν τω παραπικρασμώ.

16 τίνες γαρ ακούσαντες παρεπίκραναν; αλλ’ ου πάντες οι εξελθόντες εξ Αιγύπτου διά Μωϋσέως;

17 τίσι δε προσώχθισε τεσσαράκοντα έτη; ουχί τοις αμαρτήσασιν, ων τα κώλα έπεσεν εν τη ερήμω;

18 τίσι δε ώμοσε μη εισελεύσεσθαι εις την κατάπαυσιν αυτού ει μη τοις απειθήσασι;

19 και βλέπομεν ότι ουκ ηδυνήθησαν εισελθείν δι’ απιστίαν. 

ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Β΄

Στίχ. 1-4. Ο κίνδυνος εκ της παραμελήσεως της σωτηρίας μας.

Διά τούτο δει περισσοτέρως ημάς προσέχειν τοις ακουσθείσι, μη ποτε παραρρυώμεν.

2 ει γαρ ο δι’ αγγέλων λαληθείς λόγος εγένετο βέβαιος, και πάσα παράβασις και παρακοή έλαβεν ένδικον μισθαποδοσίαν,

3 πως ημείς εκφευξόμεθα τηλικαύτης αμελήσαντες σωτηρίας; Ήτις αρχήν λαβούσα λαλείσθαι διά του Κυρίου, υπό των ακουσάντων εις ημάς εβεβαιώθη,

4 συνεπιμαρτυρούντος του Θεού σημείοις τε και τέρασι και ποικίλαις δυνάμεσι και Πνεύματος Αγίου μερισμοίς κατά την αυτού θέλησιν.

Στίχ. 5-18. Τα αποτελέσματα των παθημάτων του Χριστού.

5 Ου γαρ αγγέλοις υπέταξε την οικουμένην την μέλλουσαν, περί ης λαλούμεν,

6 διεμαρτύρατο δε που τις λέγων τι εστιν άνθρωπος ότι μιμνήσκη αυτού, ή υιός ανθρώπου ότι επισκέπτη αυτόν;

7 ηλάττωσας αυτόν βραχύ τι παρ’ αγγέλους, δόξη και τιμή εστεφάνωσας αυτόν,

8 πάντα υπέταξας υποκάτω των ποδών αυτού εν γαρ τω υποτάξαι αυτώ τα πάντα ουδέν αφήκεν αυτώ ανυπότακτον. νυν δε ούπω ορώμεν αυτώ τα πάντα υποτεταγμένα

9 τον δε βραχύ τι παρ’ αγγέλους ηλαττωμένον βλέπομεν Ιησούν διά το πάθημα του θανάτου δόξη και τιμή εστεφανωμένον, όπως χάριτι Θεού υπέρ παντός γεύσηται θανάτου.

10 έπρεπε γαρ αυτώ, δι’ ον τα πάντα και δι ου τα πάντα, πολλούς υιούς εις δόξαν αγαγόντα, τον αρχηγόν της σωτηρίας αυτών διά παθημάτων τελειώσαι.

11 ο τε γαρ αγιάζων και οι αγιαζόμενοι εξ ενός πάντες δι’ ην αιτίαν ουκ επαισχύνεται αδελφούς αυτούς καλείν,

12 λέγων απαγγελώ το όνομά σου τοις αδελφοίς μου, εν μέσω εκκλησίας υμνήσω σε

13 και πάλιν εγώ έσομαι πεποιθώς επ’ αυτώ και πάλιν ιδού εγώ και τα παιδία α μοι έδωκεν ο Θεός.

14 επεί ουν τα παιδία κεκοινώνηκε σαρκός και αίματος, και αυτός παραπλησίως μετέσχε των αυτών, ίνα διά του θανάτου καταργήση τον το κράτος έχοντα του θανάτου, τουτ’ έστι τον διάβολον,

15 και απαλλάξη τούτους, όσοι φόβω θανάτου διά παντός του ζην ένοχοι ήσαν δουλείας.

16 ου γαρ δήπου αγγέλων επιλαμβάνεται, αλλά σπέρματος Αβραάμ επιλαμβάνεται.

17 όθεν ώφειλε κατά πάντα τοις αδελφοίς ομοιωθήναι, ίνα ελεήμων γένηται και πιστός αρχιερεύς τα προς τον Θεόν, εις το ιλάσκεσθαι τας αμαρτίας του λαού.

18 εν ω γαρ πέπονθεν αυτός πειρασθείς, δύναται τοις πειραζομένοις βοηθήσαι. 

ΠΡΟΣ ΕΒΡΑΙΟΥΣ ΕΠΙΣΤΟΛΗ

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Α΄

Στίχ. 1-3. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο ενανθρωπήσας προαιώνιος Υιός του Θεού.

Πολυμερώς και πολυτρόπως πάλαι ο Θεός λαλήσας τοις πατράσιν εν τοις προφήταις, επ’ εσχάτου των ημερών τούτων ελάλησεν ημίν εν υιώ,

2 ον έθηκε κληρονόμον πάντων, δι’ ου και τους αιώνας εποίησεν

3 ος ων απαύγασμα της δόξης και χαρακτήρ της υποστάσεως αυτού, φέρων τε τα πάντα τω ρήματι της δυνάμεως αυτού, δι’ εαυτού καθαρισμόν ποιησάμενος των αμαρτιών ημών εκάθισεν εν δεξιά της μεγαλωσύνης εν υψηλοίς,

Στίχ. 4-14. Ο Χριστός είναι ασυγκρίτως ανώτερος των αγγέλων.

4 τοσούτω κρείττων γενόμενος των αγγέλων, όσω διαφορώτερον παρ’ αυτούς κεκληρονόμηκεν όνομα.

5 τίνι γαρ είπε ποτε των αγγέλων υιός μου ει συ, εγώ σήμερον γεγέννηκά σε; Και πάλιν εγώ έσομαι αυτώ εις πατέρα, και αυτός έσται μοι εις υιόν;

6 όταν δε πάλιν εισαγάγη τον πρωτότοκον εις την οικουμένην, λέγει και προσκυνησάτωσαν αυτώ πάντες άγγελοι Θεού.

7 και προς μεν τους αγγέλους λέγει ο ποιών τους αγγέλους αυτού πνεύματα, και τους λειτουργούς αυτού πυρός φλόγα

8 προς δε τον υιόν ο θρόνος σου, ο Θεός, εις τον αιώνα του αιώνος ράβδος ευθύτητος η ράβδος της βασιλείας σου.

9 ηγάπησας δικαιοσύνην και εμίσησας ανομίαν διά τούτο έχρισέ σε, ο Θεός, ο Θεός σου έλαιον αγαλλιάσεως παρά τους μετόχους σου

10 και συ κατ’ αρχάς, Κύριε, την γην εθεμελίωσας, και έργα των χειρών σου εισιν οι ουρανοί

11 αυτοί απολούνται, συ δε διαμένεις και πάντες ως ιμάτιον παλαιωθήσονται,

12 και ωσεί περιβόλαιον ελίξεις αυτούς, και αλλαγήσονται συ δε ο αυτός ει, και τα έτη σου ουκ εκλείψουσι.

13 προς τίνα δε των αγγέλων είρηκέ ποτε κάθου εκ δεξιών μου έως αν θω τους εχθρούς σου υποπόδιον των ποδών σου;

14 ουχί πάντες εισί λειτουργικά πνεύματα εις διακονίαν αποστελλόμενα διά τους μέλλοντας κληρονομείν σωτηρίαν;